آیا فرشته ای که قلب آدمی را با گل میساخت دستانش را شسته بود؟
صدا ... صدای آشنا
به نزدیکی مرگ
و به تلخی یک خاطره و به بلندی آسمان شب و به کوتاهی دیوار صداقت از پشت پرچین گناه با بسامد زیر و طنین خشونت فضای غبار آلود را در می نوردد و از سوراخ کوچک گوشهای ما به وسعت بیکران کورتکس خاکستری نفوذ می کند.
حالا که این وبلاگ مدتیه خاک میخوره شاید بشه با دوستای جدید اونو دوباره باز گشایی کرد
امیدوارم که همگی شاد و سربلند باشید.
دیشب به سیل اشک ره خواب میزدم
نقشی به یاد خط تو بر آب میزدم
روی نگار در نظرم جلوه مینمود
وز دور بوسه بر رخ مهتاب میزدم
ابروی یار در نظر و خرقه سوخته
جامی به یاد گوشه ی محراب میزدم
نقش خیال روی تو تا وقت صبحدم
بر کارگاه دیده ی بیخواب میزدم
که تو در برون چه کردی.... که درون خانه آیی؟
نگاش کنید کسی میتونه خوبش کنه ؟
